Στιγμιότυπα καθημερινότητας και αποφάσεις ζωής
Μαρ 29, 2026 – 20:03
—
Αγγελική Σπηλιοπούλου
Ελισάβετ Φωτοπούλου, «Στη γύρα», εκδόσεις ΚΨΜ, 2025
Η συλλογή διηγημάτων «Στη γύρα», της Ελισάβετ Φωτοπούλου, είναι η πρώτη συγγραφική της δουλειά.
Τα τριάντα σύντομα διηγήματα της συλλογής πλαισιώνονται από δύο κείμενα, ως εισαγωγή και επίλογο, που ορίζουν το περίγραμμα της συγγραφικής πρόθεσης, τις συνδέσεις και την οπτική πίσω από την αλληγορία. Στο εισαγωγικό κείμενο, η συγγραφέας μάς υπενθυμίζει ότι το ζεύγος Αδάμ-Εύα που θεωρείται συνώνυμο των «πρωτόπλαστων» στην πραγματικότητα δεν ισχύει, καθώς η Λίλιθ, το τρίτο μέλος, ως επί το πλείστον παραλείπεται. Πώς άραγε η συνύπαρξη των τριών βιβλικών προπατόρων συνδέεται με τη λογοτεχνία, τις λέξεις, την ερμηνεία της;
Σε κάθε διήγημα διακρίνουμε το δομικό στοιχείο, τους κανόνες, τα όρια και τις διαχωριστικές γραμμές που ως κατασκευές καθορίζουν και περιβάλλουν τις αποφάσεις και τις αντιλήψεις των πρωταγωνιστών στις ιστορίες της Φωτοπούλου. Καθεμία περιστρέφεται γύρω από έναν κοινό πυρήνα: την κατανόηση του απέλπιδου, την αισιοδοξία της αποδοχής του αναπόδραστου. Η συγγραφέας διερευνά την τέρψη της αναμονής, την προσδοκία που ελλοχεύει στις στιγμές των σπάνιων ρωγμών της καθημερινότητας και της ρουτίνας. Εντρυφεί στον δισταγμό που εκπορεύεται από τον φόβο να βιωθεί το απόλυτο, καθώς μετά από αυτό αναγκαστικά έπεται ο συμβιβασμός με το υποδεέστερο, η απογοήτευση που εμπεριέχει η επίγνωση μιας χλιαρής διάδοχης κατάστασης. Υπογραμμίζει έτσι το κόστος της επιλογής ενός βίου όπου απουσιάζει η τόλμη και το ρίσκο των επισφαλών αποφάσεων, και θυσιάζεται η πιθανότητα της ευτυχίας στον βωμό της ασφάλειας και της σταθερότητας. Μέσα από αυτές τις ιστορίες, αναδύεται η ανάγκη να ξεπεραστούν τα όρια και οι φραγμοί, να ιδωθεί η αβεβαιότητα ως γεννήτρια εμπειριών ώστε η ζωή και η ιστορία του κόσμου να αποκτήσουν την καθολικότητα του απεριόριστου και τη διαχρονικότητα του ατέρμονου.
Τα διηγήματα της Ελισάβετ Φωτοπούλου είναι στιγμιότυπα καθημερινής ζωής που πραγματεύονται την ελεύθερη επιλογή και τα διλήμματα, με το εισαγωγικό και καταληκτικό κείμενο να τα περικλείουν σαν κουκούλι συνδέοντάς τα με τη λογοτεχνία. Η συγγραφέας στοχάζεται πάνω στον διαχωρισμό μύθου και πραγματικότητας, τους τρόπους που η αλήθεια είτε παρεισφρέει είτε απροκάλυπτα εμφανίζεται στις λέξεις. Επικεντρώνεται στην ουσία της λογοτεχνίας, την ύπαρξή της ανεξαρτήτως του Λόγου και τη δύναμη της σιωπής, της έλλειψης, του υπόρρητου.
Κατά τη γνώμη μου, η συγγραφέας καταφέρνει να αποδώσει με χιούμορ, ακρίβεια, μέτρο και σύγχρονη γλώσσα όσα αφορούν τη διαδικασία κατανόησης και διαχείρισης των φόβων που κλέβουν στιγμές ζωής, ίσως και τη ζωή καθαυτή στην ιδανικότητά της, με την υποσημείωση της συμβολής της λογοτεχνίας στην καταγραφή, αποτύπωση και διερεύνησή τους.
Πηγή : https://epohi.gr/articles/stigmiotypa-kathimerinotitas-kai-apofaseis-zois/
